Gönderen Konu: HaYaT  (Okunma sayısı 43 defa)

SiiRSeL

  • Genel Moderatör
  • Yeni Üye
  • *****
  • İleti: 7
    • Profili Görüntüle
    • Webce
HaYaT
« : 21 Aralık 2017, 22:10:02 »
Dersimiz hayat...

Yine bomboş bir sayfa var önümde... Bembeyaz... Hiç hüzünlenmemiş, dertlenmemiş, yorulmamış, yıpranmamış... Benzetemiyorum kendime... Kendime benzetmeliyim onu... Çünkü benden bir parça taşıyan, beni anlatan bir şeylere tutunmam, onlara sıkı sıkı sarılmam gerek... Anlamlandırılmadıkça, içi benle doldurulmadıkça, kifayetsiz önümdeki boş sayfalar...Tıpkı hayat gibi, benim gibi ya da senin gibi...
Kafamda sorular, sorunlar hiç durmadan dönüp duruyor eski bir pervane gibi.... Hiç durmadan yavaş yavaş acı çektire çektire dönüyor... Her dönüşünde tekrar tekrar çarpıyorlar sanki kafama, her seferinde daha sert  daha keskin ....  Günlerdir, haftalardır kalbimin ucunda duruyorlar... Biriktiriyorum kelimeleri, onlara ayıracak vakit bulamıyorum belki de o vakti onlara tanıyamıyorum... Bilmiyorum... O kadar doluyum ki... Belki de onları kaybedip boş kalmaktan korkuyorum... Kalbimden çıkarmaya, söküp atmaya korkuyorum o kelimeleri... Aslında neyin doğru neyin yanlış olduğunu karar veremiyorum artık... Boşluktan şikayet ederken doluluktan rahatsızlık duyuyorum. Ne istediğimi bilmez hale geliyorum... Ne doluluk ne boşluk galiba ben biraz olsun huzur üstüyorum... Biraz sessizlik... Biraz kalpte temizlik belki de...
                           
Yine şarkılar dokunuyor... Yine yeni bir şeyler öğreniyorum. Bana yeni gelen öğretilerin aslında hep gözümün önünde olduğunu keşfediyorum... Üzülüyorum...Kendi sözlerimi ararken onların çoktan söylenmiş olduğunu fark ediyorum. Klibi açıyorum yine... Ağzını bile açmadan masmavi gözleriyle adamı kendine getiriyor usta... Daha önce kulak ardı ettiğim sözlerini yüzüme çarpıyor, iyi de yapıyor... "Ben ne çok hata yapmışım meğer, gözüm kapalı bakmışım meğer, dostum sanıp aldanmışım meğer".. Aynen öyle yapmışım meğer...Herkesi kendim gibi sanmışım meğer, belki de sırf kendime zarar gelmesin diye boş yere onları korur olmuşum meğer.. Kendimi çok kandırılmış hissediyorum. Sadece onlar değil... Onlardan önce ben kendimi kandırmışım meğer... Onları olmalarını istediğim gibi düşünmüşüm meğer... Onlar yokken var saymışım meğer... Aslında ben...Onlardan çoktan vazgeçmişim meğer...Olsun varsın.. Pişman değilim... "Biraz" üzüldüm... Hepsi bu...

https://www.youtube.com/watch?v=tm8bfSSnF2A
                       
Yaşadıklarımla şarkıları birleştiriyorum, paylaşıyorum kendimi, yükümü azaltıyorum en azından... Sırf kendime destek için Candan Erçetin konserine gittim geçenlerde... Konser bir ihtiyaçtır... En çok da benim ihtiyacım... Çok önemli Candan çok...Her an bir hayat dersi çıkabilir gizli saklı sözlerinden... Onun için dikkatle dinledim, ağzından çıkan her kelimeye değer verdim. Üzerlerine düşündüm, tek tek kafa yordum, en önemlisi önemsedim...Böyle başladı sözlerine..."Biz ne zaman buluşuruz diye düşündüm insan olarak. Bir mutlu günlerde bir araya geliriz; düğünde, bayramda, doğumda... Bir de acılı günlerimizde bir araya geliriz; hastalıklarda, ölümlerde...Mutlu günlerde çalarız, oynarız, söyleriz.Acılı günlerde de ağıtlar yakarız, dertlerimizi paylaşırız ve birbirimize yalnız olmadığımızı hatırlatırız.Biz bunun için burada hepberaberiz bugün..." diye devam etti sözlerine, şarkılarına, yaşanmışlıklarına...Çünkü birlik demek güç demektir ve insan paylaşarak arttırır gücünü... Demem o ki insanoğlu güce muhtaç yaşar ve ne olursa olsun yanında olacak insanlara ihtiyaç duyar. Belki de onun için bazen gereğinden fazla değer verir, hayatının kucağına yer açar yanlış kişilere... Belki de bunun için hayali çok kırılır insanın, çok gözyaşlarını harcar arkalarından... Sonra dönüp bir bakar çevresine... Der ki kimsenin yeri boş kalmaz, bu hayatta kimse ama kimse değildir vazgeçilmez... Bilir ki hayatından her giden yer açmıştır hayatına yeni gelene....Biri gider diğeri gelir... Hayat işte bize böyle böyle dersini verir...
Yarım bırakma hiçbir şeyi Ömrümde...Ne renkleri,ne Beni!!
            Ben , Sen , Kendim'im. . .